Η κουλτούρα της… παραλίας

Όποιος έχει δει την βραβευμένη με Όσκαρ μουσικής κινηματογραφική ταινία “Ποτέ την Κυριακή”, σίγουρα θυμάται τον τρόπο με τον οποίο η αγαπημένη όλων Ίλια, δίνει ένα χαρούμενο τέλος σε κάθε μια από τις αρχαίες τραγικές ιστορίες που διηγείται, με την ατάκα “και όλοι μαζί πάνε στην ακρογιαλιά!” Μέσα σε λίγες λέξεις η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη συνοψίζει τον ορισμό του “χάπι-εντ” και αυτό που ουσιαστικά αποζητάμε πηγαίνοντας στην παραλία:

Μια απόδραση από την καθημερινότητα και τα προβλήματά της, μια υγιή διέξοδο για την ένταση και το άγχος, μια διαφυγή προς τη δροσιά και τη φρεσκάδα, μια απελευθέρωση από τα “δεσμά” της γραβάτας και των τακουνιών.

“Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία

Αυτό μας παρακινεί να κάνουμε η ομώνυμη επιτυχία του ντουέτου “Ημισκούμπρια”, και αν θα μπαίναμε στη διαδικασία να εντοπίσουμε επιρροές της παραλίας στις τέχνες και τον πολιτισμό, θα χρειαζόμασταν πολλές, πάρα πολλές σελίδες.

Από την εξ’ ολοκλήρου αφοσιωμένη στο είδος σχολή της μουσικής σερφ, με τον χαρακτηριστικό της ήχο και ρυθμό, που έκανε την εμφάνισή της στα τέλη της δεκαετίας του ’50, μέχρι μια σειρά διαχρονικές κινηματογραφικές ταινίες με αυτή τη θεματολογία, σε ζωγραφικούς πίνακες και σε βιβλία, η παραλία έχει τη δική της πολύ ιδιαίτερη κουλτούρα, εντός και εκτός τέχνης.

Και αν για κάποιους αυτή επικεντρώνεται σε τραγούδια στο ηχοσύστημα, ξαπλώστρες, ρακέτες και το… πατροπαράδοτο “τάπερ με τα κεφτεδάκια”, κάποιοι έχουν κάνει ένα βήμα παραπέρα και έχουν δημιουργήσει μια κουλτούρα ακόμη πιο παιχνιδιάρικη και “φευγάτη”, όπως ο εφευρετικός αμφίβιος “μοτο-σέρφερ” από τα Χανιά, που σερφάρει καβάλα στην μηχανή του! Ο συγκεκριμένος αποτελεί βεβαίως ένα ακραίο παράδειγμα, ωστόσο το πάθος για το σπορ χαρακτηρίζει την πολύχρωμη κοινότητα των εραστών του κύματος, με το σερφ να αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της κουλτούρας των θαλάσσιων σπορ. Μιας κουλτούρας χαρούμενης, ανέμελης και ηλιόλουστης, ανοιχτής στον καθένα που μοιράζεται τη συναρπαστική αίσθηση του να πλανάρεις πάνω στο νερό!